Douwe Anne Verbrugge
Tekst & Foto
Rivierkreeften veroorzaken onderwaterramp
Het is een flink gekrioel in de bak met gevangen rivierkreeften. ‘We vangen ze om te onderzoeken of de aantallen minder worden, nu we de oevers langs de slootkanten verstevigen’, vertelt Carolien Kooiman, projectleider bij het agrarisch natuurcollectief Rijn, Vecht & Venen (RVV). ‘De Amerikaanse rivierkreeft ondermijnt de lokale ecosystemen.'
Lees dit artikel dat verscheen in De Jager
De dorpsjacht van Drouwenveen
De wegen zijn recht, de kanalen zijn recht en er wordt
weinig kroms geouwehoerd. De jagers van het Drentse
Drouwenerveen zijn zoals hun geboortegrond: broodnuchter.
In het land van Bartje waar ooit ‘turf, jenever en achterdocht’
regeerden, wordt nu met liefde voor het landschap gejaagd.
Nooit te gek, en met een beetje boerenrock.
Lees dit artikel dat verscheen in De Jager
Polderportretten
Dirk Boele
Anoesjka
Ido Hoogendoorn
Kees Wegman
Banjeren door de polder met dorpsjager Willem van Doorn
Als zoon van de hoofdmeester opgroeien in een klein Utrechts polderdorpje in de o zo overzichtelijke jaren vijftig. Pietje Bell-streken uithalen en banjeren door het boerenland. Als in een jongensboek. Een ommetje langs de Kockengense jachtvelden met dorpsjager Willem van Doorn.
Dit artikel verscheen in De Jager
Verhalen
Richard Kiewiet zwaait af als terreinbeheerder op Ameland
Een zwart konijntje schiet het schelpenpad over. Vlak voor de banden van de pick-up van Amelander Richard Kiwiet. 'Die heeft geluk gehad', klinkt het nuchter uit de mond van de voormalig landschapsbeheerder en jachtopziener. Het Waddeneiland staat bekend om zijn sterke konijnengeslacht. 'Weet je hoe dat komt? Omdat we ze bejagen.' Een gesprek met de eilander filosoof die zijn wapens heeft neergelegd en niet verlegen zit om een goeie oneliner.
Fietsboer Gerard Keijzer
Als een jonge hinde springt Gerard Keijzer op zijn bakfiets. De drie melkbussen zijn nog leeg, dat scheelt. De inwoner van Ter Aar is op weg naar zijn zeven melkkoeien die een kleine kilometer van de boerderij in het weiland lopen. 'Dat is altijd zo geweest. In de tijd van mijn opa al. Ik weet niet beter dan dat we in de zomer met de melkspullen naar de koeien moesten.'
Appelbeignets van Opa Teus
De twaalfjarige kleinzoon Thomas is de eerste die zijn neus laat zien om de hoek van de tussendeur naar het achterhuis. 'Het ruikt hier lekker, opa!' Zijn besmeurde overall verraadt zijn enthousiasme voor het polderleven. 'Vanochtend mocht ik papa helpen met koeien melken, en nu kom ik kijken of er al een appelflappie klaar is', zoals hij de beignets noemt. Thomas woont aan de overkant van de weg, op de ouderlijke boerderij van de familie Barreveld. 'Pak er maar een hoor, maar kijk uit dat je je vingers niet brandt, ze zijn nog heet!', waarschuwt opa.